Een week zonder ziekenhuisbezoek, dat is een tijd geleden. Het is bijna een luxe. Helaas blijf ik maar last houden van die neuropathie (zenuwpijn) in mijn voeten. Het neemt niet af maar ook niet toe. Wat voel je dan precies? Een vraag die mij vaak gesteld wordt. Pijn valt moeilijk te vertalen maar het is alsof je brandende, tintelende, af en toe stekende voeten hebt. Alsof er op bepaalde plekken geen gevoel zit en je op wolken of zacht zand loopt. Een lange wandeling zit er dus nog niet in. Een half uur is tot nu toe het maximum. Behalve de neuropathie is er dan nog de pijn/druk rondom de borsthoogte, met name als ik lang sta of wandel. Gelukkig wordt hier binnenkort een scan van gemaakt. Hopelijk komt er niets “geks” uit.

Het slapen gaat sinds deze week een stuk beter. Dat komt vooral door een bepaald medicijn dat ik tot de volgende kuur niet meer hoeft te slikken. Een medicijn (dexamethason) dat je extra fit maakt, ook ’s nachts.

Ook deze week weer twee oud-collega’s op bezoek gehad. Altijd erg gezellig. Het is en blijft bijzonder dat een flink aantal van je voormalige collega’s nog altijd zo meeleeft.

En dan zijn Nel en ik sinds een paar weken verslaafd geraakt aan de Deense successerie Borgen: een politiek drama over het leven in de wandelgangen van Cristiansborg, kortweg Borgen. Hét machtscentrum van Denemarken. Goed geacteerd, herkenbare politieke verhalen, prachtig gefilmd en dus: verslavend. De eerste 20 afleveringen van een uur staan inmiddels op dvd en dankzij Coen die ons de dvd’s heeft geleend, liggen we nu elke avond voor het slapen een deel te kijken.