Inmiddels al weer vier dagen uit het ziekenhuis. Ik voel mij er nog steeds niet helemaal los van. Bepaalde gewoontes die maar in je hoofd blijven zitten. Ik heb zoveel dingen meegemaakt waar ik gek genoeg nog niet goed over kan praten zonder emotioneel te worden of zelfs misselijk. Heel vreemd, maar het is zo.

Gelukkig verdwijnen de herinneringen langzaam nu ik hier in dit heerlijke appartement aan de Boulevard zit. Waar het uitzicht iedere dag weer anders is. Met mijn super Nel die soms van gekkigheid niet weet wat ze moet doen om het mij naar de zin te maken.

Ik begin weer voorzichtig bepaalde dingen te eten die ik wekenlang heb moeten missen. Alleen is mijn smaakbeleving nog niet wat het moet zijn. Wel kan ik nu eten als ik trek heb, en dus niet meer precies om 08.15 uur ontbijt en 18.O5 uur het warme eten. Want soms had ik echt geen trek en dan moest je het toch maar naar binnen zien te krijgen. Dat is echt erg.

Conditioneel voel ik mij nog erg moe en loom. Gewoon weinig fut om iets te ondernemen of bijvoorbeeld even op te staan. Toch dwing ik mijzelf door tenminste een keer per dag op de hometrainer te zitten (met dank aan Gert die ‘m even van thuis heeft opgehaald). Ik fiets dan zo’n 5 kilometer, vandaag zelfs 2 x 5.

Het slapen gaat redelijk goed. Meestal ben ik ’s nachts 1 of 2 keer wakker en slaap dan weer door tot een uur of half acht. Tussen de middag probeer ik ook altijd even te rusten. Overdag blijft de iPad mijn steun en toeverlaat. Als ik die toch niet had! Beetje surfen, het nieuws volgen en af en toe een paar zetten WordFeud.

Morgen, maandag, moet ik voor het eerst terug naar het LUMC. Bloed prikken om de waardes te bepalen en aansluitend een gesprek met de “nurse practitioner”. Eerlijk gezegd heb ik er helemaal geen zin in, maar er valt helaas niet aan te ontkomen.

Tot slot, en ik zeg het nog maar een keer. Heel erg bedankt voor alle berichtjes die ik van jullie krijg. Die belangstelling voelt zo verschrikkelijk goed, dat ik dit graag nog een keer wil benadrukken.