De zware dip van het weekend lijkt zich vandaag te herstellen. Hoewel ik mij nog steeds behoorlijk vermoeid voel, krijg ik dinsdag toch weer wat energie om bepaalde dingen te ondernemen.

Woensdag gaan Nel en ik om 12.30 uur weer naar het LUMC voor een gesprek met de behandelend arts. Hij neemt uitgebreid de tijd en vertelt dat de uitslag van de body-scan nog niet veel verbetering heeft gebracht in vergelijk met de scan van juni. Er is zelfs nog een tweede kapotte rib vastgesteld, maar dat is volgens de arts niet abnormaal. In de tijd tussen de twee scans kan het bot nog niet echt verbeterd zijn. Dat duurt vaak veel langer, tot wel een jaar. Belangrijker vond de arts de uitslag van de beenmergpunctie. En die was positief omdat het percentage zieke Kahler-cellen ten opzichte van 6 juni beduidend was teruggelopen (van ca. 55% naar ca. 1%). Ook de uitslag van de injectiefractie-bepaling van het hart was goed, evenals de laatst gemeten leverwaarde. Kortom, de arts was tevreden over de recente resultaten en zei dat we ons nu moesten richten op de stamceltransplantatie, waarvoor de opname gepland staat op 12 november a.s. Dit nog altijd onder voorbehoud vanwege de randomisering die de komende weken plaatsvindt. Zie behandelplan.

Om 16.00 uur gaan we weer terug naar het ziekenhuis voor een derde zogeheten APD-kuur die via het infuus wordt toegediend en bedoeld is om de botafbraak in het lichaam stop te zetten. De stof is werkzaam op de botdichtheid van het skelet en versterkt als het ware de botdichtheid. Daardoor hebben tumorcellen die op enkele plaatsen reeds veranderingen aan de botstructuur hebben veroorzaakt, minder vat op het nog niet aangetaste bot.
Als we het ziekenhuis eind van de middag uitlopen, realiseren we ons dat we hier de komende weken niet meer hoeven terug te komen. En dat voelt altijd goed! Tijd voor nieuwe plannen om er maar weer eens even tussenuit te gaan. Vliegen, rijden? Het behoort allemaal tot de mogelijkheden…