Maandag. Als ik opsta is de pijn in de rug nog altijd voelbaar, maar minder dan toen ik in bed stapte. Vandaag een beetje een bijzondere dag vanwege de laatste chemo van de eerste fase A. Dan heb ik de eerste 12 behandelingen er op zitten. En natuurlijk bijzonder vanwege de rustperiode van vier weken die na vandaag begint. Maar eerst naar het LUMC, waar we ons om 09.15 uur melden voor het bloedprikken en een kwartier later op de kortverblijfafdeling. Daar lijkt het wel een privékliniek; we worden vriendelijk door de receptie herkend en naar een lege wachtkamer verwezen. In de gang komt verpleegster Mare (van de Kreta-camper) ons al tegemoet om te melden dat ze nog eens extra gebeld heeft naar de apotheek omdat de chemo kennelijk nog onderweg is en er nu wel spoed bij is. In de wachtkamer worden we opgehaald door de verpleegkundig specialiste die ons naar een eenpersoons kamer brengt met een bed en een stoel. Ik kies weer de stoel en krijg zoals altijd onmiddellijk de uitslag van mijn bloed- en leverwaarden. De laatste is weer iets gestegen ipv gezakt, maar de eindwaarde is gelukkig normaal te noemen. De bloedwaarden zijn echter behoorlijk gedaald ipv gestegen, maar dat komt weer door de behandelingen. Daarbij worden niet alleen de kwaadaardige cellen gedood maar ook de nog aanwezige gezonde bloedcellen. In de komende rustperiode moeten die bloedwaarden als het goed is weer gaan stijgen.

Het infuus wordt inmiddels door een andere verpleegkundige ingebracht en de toediening kan beginnen. De verpleegkundig specialiste legt ons nog wat dingen uit. En zegt dan: “nu heb ik ook nog een bokaal voor je…! Ik denk, een bokaal? En  zeg, val ik nou eindelijk een keer in de prijzen? Dat is een hele tijd geleden. Mijn prijzenkast kan wat dat betreft nog wel een nieuwe aanvulling gebruiken. Nel en ik kijken haar vragend aan. Dan komt de aap uit de mouw als de tas opengaat: het gaat om een ordinaire zogeheten urinecontainer die ik voor het grote onderzoek van 26 september (gevuld) moet meenemen. We moeten er allemaal erg om lachen. Een ontspannen sfeer dus, waar we om 11.15 uur de afdeling mee verlaten en met de “bokaal” in de hand naar buiten wandelen. Dag LUMC, tot 26 september. Wat een heerlijk gevoel! En gedurende de dag verdwijnt mijn rugpijn. Op de terugweg stoppen we even bij de bakker voor iets lekkers bij de koffie. Dat mag vandaag!

Dinsdag. Een uur of vier geslapen. Was weer niks dus, maar als ik na de rituelen beneden ben voel ik mij uitstekend en zowaar zonder pijn. Ben om 09.30 uur op de fiets gestapt, het is heerlijk windstil weer en na verschillende boodschappen doe ik nog een rondje boulevard. Verder een rustige dag en vanavond verheug ik mij op het Carré-debat: Wat kiest Nederland.

Zaterdag. Het slapen blijft een terugkerend probleem. Maar goed, tegenwoordig ga ik er om 06.45 uur uit en maak beneden mijn eerste kop thee. Nel slaapt dan meestal nog lekker. Een uurtje later start dan de dagelijkse ontbijtservice.

Het eerste schema

Goed, eenmaal beneden voel Ik mij tamelijk goed en dat zonder pijnstillers! Slikte ik er sinds juni nog 8 per dag (naast de 6 tabletten tegen de bijwerkingen van de chemo), de laatste weken heb die langzaam en geleidelijk weten terug te brengen tot inmiddels 0. Ik heb nog wel regelmatig die botpijn, maar niet zodanig dat ik denk dat daar pijnstillers voor moet nemen. Kortom, van de dagelijkse 14 tabletten zijn er nu nog 6 over. Dat betekent ook een overzichtelijker schema (ontwerp Nel) dan waar ik mee begon.
’s Morgens op de fiets boodschappen gedaan, ’s middags bezoek gehad en ’s avonds een korte wandeling. Maar dan ben ik toch blij dat ik na 10 minuten weer even kan zitten, wat dat betreft gaat het fietsen mij beter af.

Zondag. Zowaar ruim vijf uur geslapen. Maar eenmaal uit bed voel ik weer die botpijn in mijn rug en die blijft eigenlijk de hele dag verder hangen. Niet heel erg pijnlijk, maar toch… Verder een rustige dag gehad en eigenlijk niet veel ondernomen, anders dan ’s middags even op de thee bij Milou.