Helaas bleef het niet alleen bij de verkoudheid, ik kreeg er jammergenoeg koorts bij. Flink balen natuurlijk. Bij 38.5 moet ik het LUMC bellen en dat gebeurde vorige week donderdag. Ik mocht direct komen. Ze waren bang dat het mijn longen waren, maar na enig onderzoek was de conclusie dat het een virus moest zijn. Er werd voor de zekerheid nog wat speeksel uit mijn keel geschraapt en ik moest slijm spugen, beiden om op kweek te worden gezet. Ik kreeg een telefoonnummer mee dat ik in het weekend kon bellen als de situatie verslechterde. Snel weer naar huis en onder de wol. Met de nodige paracetamol is de koorts langzaam teruggedrongen en sinds een paar dagen ben ik weer koortsvrij. Maar het snotteren en proesten gaat onverminderd door en ik voel me nog steeds niet helemaal goed. Daarnaast heb ik de laatste tijd veel last van mijn ribben. Ben dan ook erg benieuwd naar de uitslag van de bodyscan die vorige week is gemaakt. Maar daar moet ik nog even op wachten tot mijn hematoloog op 7 januari van vakantie terug is. Die dag vliegen Nel en ik weer terug naar Spanje om daar met de camper verder te trekken.

Meer eerst nog een paar dagen voor 2014 tot het verleden behoort. Vol nieuwe moed gaan we het nieuwe jaar in. Ik wens iedereen een gezellig Oud en Nieuw en een voorspoedig 2015!

We zijn al weer 10 dagen thuis en er is veel gebeurd. Het leukste is de geboorte van ons derde kleinkind. Die heeft netjes gewacht tot opa en oma thuis waren. Zijn naam is Daan en hij is geboren op 5 december. Een mooiere surprise is niet denkbaar. En natuurlijk is het een prachtig ventje. Dan ben ik inmiddels twee keer naar het ziekenhuis geweest voor controle en onderzoek. In januari krijg ik de uitslagen doorgebeld. Komende woensdag moet ik nog een keer terug. Dan wordt er op mijn verzoek een nieuwe botscan gemaakt. Ik wil namelijk weten of de breuken in mijn ribben beter, hetzelfde of slechter zijn geworden. Ook weer een spannend moment als daar de uitslag van komt. En verder ben ik gisteren weer een keer snip- en snipverkouden geworden. Met al die kuchende en proestende mensen ben ik zo aangestoken. En het kille weer hielp natuurlijk de laatste 10 dagen ook bepaald niet mee. Hopelijk blijft het een verkoudheid zonder koorts, want daar zit ik echt niet op te wachten. Nee, laat mij maar terugvliegen naar het betere klimaat van Spanje. Het is daar altijd zo’n graag of 10-12 warmer en dat maakt net het verschil. Maar eerst krijgen we de kerstdagen en Oud en Nieuw met de altijd bijkomende vraag: wat doen we met oma? Behalve op 1 januari want dan wordt oma 96 jaar!

Inmiddels staan we al enige tijd op een camping aan de oostkust in de omgeving van Alicante. Terwijl ik dit stukje schrijf, is het bewolkt en valt er af en toe een beetje regen. En dat is vrij opmerkelijk want de afgelopen weken was hier iedere dag een zonnige dag. ’s Morgens om negen uur de zon al op de voorruit en dan warmt het snel op tot zo’n graad of 20. Het is hier goed toeven. De camping is van alle gemakken voorzien en heeft o.a. een mooie fitnessruimte waar Nel en ik om de dag zijn te vinden voor een uurtje conditie- en krachttraining. Daar waren we immers begin september thuis al mee begonnen en willen er volgende week als we weer thuis zijn mee doorgaan. Verder heb je hier goede fietsmogelijkheden en zijn de winkels en markten nabij.

Nog een paar Spaanse dagen dus voor we komende dinsdag naar het kille Nederland terug vliegen. Sint, Kerst, verjaardagen en in afwachting van de geboorte van ons derde kleinkind. De camper blijft hier in de stalling van een voormalige olijvenfabriek. Begin januari hopen we dan, als alles tenminste goed is, naar Alicante terug te vliegen en verder met de camper naar Portugal te rijden.

Komende woensdag moet ik mij weer melden in het ziekenhuis voor de gebruikelijke controle en een nieuwe APD-infuus. Afwachten maar weer…

Een nieuwe update vanuit het Spaanse land. De afgelopen twee weken hebben we aan de oostkust doorgebracht, iets ten noorden van Gandia. Van daaruit heerlijk gefietst tussen de sinaasappelbomen en langs strand gewandeld. Sinds gisteren hebben we het binnenland weer opgezocht. Zo zijn we vandaag in Hondon de Las Nieves beland. Een bijzondere plek bij een particulier, waar we de enige camper zijn. Onze plek is ruim 1 ha groot met veel groen en een weids uitzicht. We mogen ook het vakantiehuisje gebruiken. Daar zitten we nu op het terras, uitkijkend over “ons” landgoed.

Met mij gaat het gelukkig naar omstandigheden nog steeds goed. Mijn handicaps, waaronder die pijn bij het lange lopen en staan, blijven dezelfde. Toch mag ik niet mopperen, integendeel. Voorlopig is het 7 november en moet ik nog bijna iedere dag de zonneluifel uitdraaien…

Inmiddels weer een paar weken verder. Het Franse land hebben we ruim een week geleden verruild voor het Spaanse. Het blijft geweldig om op deze manier te reizen, om te gaan en te staan waar je wilt. Het gaat tot nu toe gelukkig nog allemaal goed. Alleen het lange lopen of wandelen blijft lastig. Zo hebben Nel en ik vandaag en gisteren de mooie stad Valencia bezocht en het vele lopen wat je nu eenmaal in een stad doet, is dan behoorlijk vermoeiend. Dan gaat het knellen in mijn rug en borstkas, een pijnlijk en ongemakkelijk gevoel. Gelukkig is een terrasje dan snel gevonden om weer even op te laden. We hadden eigenlijk het noorden van Spanje op de agenda staan, maar het bleef daar steeds slecht weer. Daarom via Pamplona en Zaragoza naar de oostkust gereden. En het is hier de laatste dagen warm, zo niet erg warm. Vanmiddag wees de thermometer in Valencia 34 gr. aan. De komende weken zullen we nog verder zuidwaarts afzakken, wel met een hele grote boog om Benidorm heen. We zullen daarbij ook een stuk van het binnenland aandoen. Er valt in dit gedeelte van Spanje in ieder geval nog voldoende te zien.

Mijn dag is weer goed! Vanmiddag belde mijn hematoloog met de uitslag van mijn onderzoeken van een week geleden. De beenmergpunctie, het bloed en de urine waren alledrie goed. Heerlijk om te horen! Begin december weer nieuwe controles.

Wij inmiddels vier dagen ‘en route’. Zijn in midden Frankrijk beland, in Chatillon-Colligny aan het Canal de Marne. Heel langzaam zakken we verder zuidwaarts. Zolang het weer goed blijft, hebben we geen haast.

Vandaag door de wekker wakker gemaakt. Bijtijds uit de veren dus, want ik moet mij om half negen melden in het LUMC. Nel en ik zijn er om 08.15 uur en ik lever eerst mijn 24-uurs urine in. Nog even gezellig met de verpleging van Hematologie gepraat, waarbij tegelijkertijd wat buisjes bloed zijn afgenomen. Daarna het voortgangsgesprek met mijn hematoloog met aansluitend – in een aparte kamer – de beenmergpunctie. Deze punctie doet mijn hematoloog zelf. Ondanks de verdoving blijft het een onaangename ingreep. Ik krijg na afloop een cappuccino om even bij te komen, waarna we ons naar de 10e etage begeven voor het bekende APD-infuus. Het is er opvallend rustig, toch moeten we een kwartier wachten. Maar dat hebben we wel eens erger meegemaakt. Terwijl ik aan het infuus zit, gaat Nel naar de ziekenhuisapotheek om de recepten af te geven en meteen de medicijnen mee te nemen. Dat scheelt straks weer tijd, want meestal zijn de wachttijden in de apotheek lang. Na een uur is het infuus klaar en kunnen we weer richting huis.

Over een week heb ik een telefonische afspraak met de hematoloog voor de uitslag van de punctie. Dan hopen Nel en ik ergens in Noord-Frankrijk te zitten, op weg naar het warme zuiden. Het plan is namelijk om komende zondag te vertrekken. Op 2 december vliegen we dan terug naar huis voor alle feestelijkheden in die maand. Niet alleen Sinterklaas, Kerst en Oud & Nieuw, maar ook verwacht onze jongste dochter in die maand haar derde kind en wordt mijn moeder op 1 januari 96 jaar. Maar goed, zo ver is het nog niet hoewel de pepernoten en banketstaven hier al in de winkel liggen…

Hoera! Donderdag belde mijn hematoloog voor de uitslag van het bloed en de urine die ik vorige maand heb ingeleverd. Altijd een spannend moment. Gelukkig was alles goed en waren er geen bijzonderheden.

Afgelopen dinsdag weer naar het LUMC geweest voor het maandelijkse APD-infuus. APD is een afkorting voor Aminohydroxy Propylideen Difosfonzuur. De APD wordt gegeven om pijnklachten te voorkomen of te verminderen. APD hecht zich aan het botweefsel en remt de cellen die het bot afbreken. Hierdoor wordt de botdichtheid verbeterd.

Naast de maandelijkse APD slik ik nog dagelijks twee medicijnen. Een soort kalktablet en als belangrijkste een capsule die de vorming van bloedvaten bij kwaadaardige cellen remt. Die bloedvaten zijn nodig om het tumorweefsel van bloed te kunnen voorzien. Door de vorming van bloedvaten moeilijker te maken, wordt ook de groei van kankercellen onderdrukt. Hoelang dit belangrijke medicijn effectief blijft, is niet bekend. Ik hoop natuurlijk dat dit nog heel lang zal duren.

Medio september moet ik mij weer melden in het LUMC. Dan krijg ik een beenmergpunctie en moet er weer bloed en urine worden ingeleverd. Een week later hoop ik dan samen met Nel richting het warme zuiden te rijden.