Inmiddels bijna twee maanden verstreken na mijn vorige bericht. En het gaat nog altijd ‘goed’ met mij. Medio augustus moet ik weer naar het ziekenhuis. Als je zo’n lange tijd niet voor controle geweest bent, vergeet je soms zomaar je ziekte. En op zich werkt dat heel ontspannend. Maar als dan ineens mijn neuropathie in de voeten weer opspeelt, denk ik: “o ja…”

Nel en ik zijn na het vertrek van onze oudste dochter naar Nieuw-Zeeland een paar weken met de camper op stap gegaan. Dit maal zijn we in Duitsland gebleven, wat overigens een prima camperland is. We hebben er onze nieuwe e-bikes goed kunnen uittesten. Het fietsen is ineens een stuk leuker geworden. Je kunt grotere afstanden afleggen en hebt in feite altijd de wind in de rug. Die fiietsen gaan goed van pas komen als we de komende winter weer in heuvelachtig Spanje hopen te zijn.

Nel gaat weer wat beter. Dankzij de nieuwe medicatie en wat aanpassingen in het eetpatroon blijft haar bloeddruk al enige tijd op normaal niveau. Haar arm gaat gelukkig vooruit, zij het heel langzaam. Hoe irritant het nog is, ze kan al veel meer dan drie maanden geleden. Volgens de orthopeed moet ze hier zeker een jaar voor zetten.

Een nieuwe update. Voor wat betreft mijn gezondheid heb ik geen nieuws. Daarin is de laatste weken gewoon geen verandering opgetreden, positief dan wel negatief. Houden zo dus, roep ik mijzelf dan toe.

Met Nel daarentegen gaat het nog steeds niet lekker. De pijn in de arm blijft haar nog steeds dagelijks achtervolgen. Volgende week moeten we weer terug naar de orthopeed. Haar hoge bloeddruk lijkt nu weer normaal, maar de medicijnen die ze hiervoor slikt geven weer allerlei bijverschijnselen zoals vermoeidheid en je gewoon niet happy voelen. Tijdens ons familieweekje in Friesland heb ik zelfs een ambulance moeten bellen omdat ze het ineens erg benauwd kreeg. Inmiddels heeft ze andere medicijnen gekregen en lijkt het de laatste week wat beter te gaan.

Onlangs was ik nog twee keer bij ProDemos in Den haag, mijn oud-werkgever. Eén keer vanwege het afscheid van een oud-collega en de andere keer was het een lezing van prof. Beatrice de Graaf over de angst voor terrorisme. Erg informatief en interessant!

Dochter Saskia en partner uit Nieuw-Zeeland logeren nog een weekje bij ons voor ze weer terug vliegen. Daarna willen Nel en ik weer even met de camper op pad, waarschijnlijk richting de Moezel. Dan heeft onze viervoeter 11 weken stilgestaan en wordt het hoogtijd om hem uit te laten voordat de schoolvakanties beginnen.

Gisteren ontving ik een mail van een van mijn volgers die o.a. meldde dat ik al enige tijd niets op mijn blog heb gezet. En dat klopt. Daarom maar snel even de laatste drie weken samengevat.

Inmiddels weer helemaal gewend aan het leven thuis. Blijft altijd een hele overgang van het leven in een camper naar de huiselijke beslommeringen. De controles in het ziekenhuis zijn inmiddels achter de rug en het wachten is weer op de uitslagen die volgende week door mijn hematoloog worden doorgebeld. Naast die controles kreeg ik ook mijn APD-infusie. Het was tevens de laatste omdat zo’n APD niet langer dan twee jaar mag worden toegediend. Anders bestaat de kans dat het kaakbot wordt afgebroken. Daar moet je toch niet aan denken! En voor het overige gaat het nog altijd ‘goed’ met mij en heb ik niet meer klachten dan die ik hier al vaker heb genoemd.

Afgelopen week waren Nel en ik trouwens weer in het ziekenhuis. Maar nu waren de rollen omgekeerd, ik ging met Nel mee. Zij is namelijk de laatste week van de vakantie voor de ingang van een Intermaché gevallen en heeft sindsdien een erg pijnlijke bovenarm. In Frankrijk waren er al foto’s van gemaakt maar bleek er niets gebroken te zijn. Maar de pijn hield aan. Daarom thuis via de huisarts naar de orthopeed gestuurd die na foto’s en een aantal oefeningen constateerde dat er waarschijnlijk een scheurtje in het schouderkapsel zit. Dit moet met oefeningen op den duur vanzelf overgaan. Over twee maanden moet ze weer terug om dan hopelijk te kunnen melden dat de pijn minder is geworden.

Sinds twee weken is de complete familie weer verenigd in Nederland. Onze oudste dochter uit Nieuw-Zeeland is namelijk op bezoek. Zij logeert, samen met haar partner, bij ons tot medio juni. Over een week gaan we met alle kinderen en kleinkinderen naar Friesland, daar hebben we voor een week een vakantiehuis gehuurd in de buurt van Sneek. Nu nog hopen op een beetje redelijk weer.

We zijn inmiddels langzaam op weg terug naar huis. Tot nu toe is het bij mij gelukkig allemaal goed gegaan. Portugal was erg mooi, maar de laatste dagen hadden Nel en ik last van een hardnekkig lage drukgebied waardoor het een dag of tien verre van zomer was. Via de Spaanse Extremadura zijn we via Plasencia, Valladolid en Biarritz in Zuid-Frankrijk beland. Onderweg in Spanje passeerden we al veel bomen en struiken die langzaam begonnen uit te lopen, prachtig die bloesem. We hebben nog een flinke steen tegen de voorruit gehad, liep gelukkig nog goed af en bleef het bij een flinke ster in de ruit. En in het Portugese Terrugem stonden we ’s morgens tussen de marktkramen ingebouwd. De komende dagen zijn we nog even op bezoek bij vrienden in de buurt van Bergerac en vrijdag beginnen we aan de laatste vier dagen naar huis. Dan is het voorlopig weer even uit met de pret. Volgende week woensdag moet ik mij weer melden in het LUMC. Terug in de andere wereld…

Nel en ik zijn inmiddels weer 10 dagen terug in Portugal en hebben de vermoeidheid achter ons gelaten. De drukte van thuis is ingewisseld voor de rust hier aan de Algarve. En niet te vergeten voor het mooie weer. De temperatuur komt hier ver boven de twintig graden uit en daar knapt een mens snel van op! De start was alleen niet zo best, want de eerste dag terug uit Nederland beet ik tijdens de middaglunch een stuk van mijn voortand af. Heb ik weer! Gelukkig bleek er een Belgische tandarts in Albufeira te zitten en daar kon ik twee dagen later terecht. De vrouw in kwestie heeft er vakkundig een tweevlaksvulling aangebracht en sindsdien ben ik weer toonbaar.

Omdat de weersvooruitzichten voor Zuid-Portugal de komend week erg goed zijn, blijven Nel en ik hier nog wel even rondhangen. Je hebt er heel veel camperplaatsen en hoewel het erg druk is met campers, is er altijd nog wel ergens een plekje te vinden. Zo ook in Centieira, waar we sinds vanmorgen bij een Nederlands stel een plek in de “achtertuin” hebben gevonden.

Tot slot nog even iets heel anders. Omdat het vandaag internationale vrouwendag is, is mijn oudste dochter in Nieuw-Zeeland gevraagd om daar als ‘President of the Music Society’ voor een groep van zo’n 40 vrouwen te spreken. Over haarzelf, haar geboorteland en wat haar drijfveren waren om naar Nieuw-Zeeland te emigreren. En waarom schrijf ik dit nou? In een ver verleden werkte ik bij de Stichting Burgerschapskunde in Leiden. Daar hadden we twee zogeheten emancipatiewerksters in dienst, Lilian en Marga. En wat zouden die nu trots op mij zijn geweest!

Door een nog onbekende storing bij de server is het bericht van twee weken geleden niet gepubliceerd. En dat was ook nog eens een belangrijk bericht. Toen Nel en ik namelijk twee weken geleden Portugal binnen reden, kregen we signalen dat het met mijn moeder ineens niet zo goed ging in het verzorgingstehuis. Haar situatie verergerde met de dag. In overleg met de arts en met hulp van de Alarmcentrale zijn we vervolgens op 17 februari vanuit Faro naar huis teruggevlogen. Gelukkig konden we via internet nog snel een camperstalling regelen in de buurt van het vliegveld. Dat we die dag naar huis vlogen, was nog net op tijd want de volgende dag is zij overleden. Moeder is 96 jaar geworden en is op maandag 23 februari begraven.

Heel onwerkelijk om ineens vanuit een relaxte vakantiesfeer in Portugal een dag later thuis een begrafenis te moeten regelen, met alles wat daar verder bij komt kijken. Terugkijkend hoe alles is gegaan en hoe de begrafenis is geweest, kan ik alleen maar zeggen dat ik er een goed gevoel aan overgehouden heb. Na de begrafenis zijn we nog drie dagen thuisgebleven om de lopende zaken af te handelen.

Afgelopen vrijdag zijn Nel en ik weer naar Faro teruggevlogen, hebben de camper opgehaald en staan nu op een mooie plek in zonnig Albufeira, even ten westen van Faro. Hier blijven we voorlopig staan om weer enigzins tot rust te komen. Dat is nodig! Het zonnige weer hebben we in ieder geval de eerste dagen mee. Een geluk bij een ongeluk zullen we maar denken…

Nieuwe berichten uit het Iberisch schiereiland. Zijn nu met de camper bijna twee weken onderweg vanuit Alicante, waar we op 17 januari geland zijn. Tien dagen later dan we ons voorgenomen hadden. Nel en ik waren allebei behoorlijk aan ons eind door de vele beslommeringen en het geregel thuis vanwege de val van mijn moeder en haar opname in resp. het ziekenhuis en het verzorgingstehuis. Vanaf 1 januari, de dag dat mijn moeder viel, tot de dag van ons vertrek draaide eigenlijk alles om haar. Zeker Nel heeft haar handen er vol aan gehad!

Maar terug naar Spanje! Hadden we de eerste 2 dagen een beetje regen en was het zelfs een beetje fris overdag, daarna heeft het weer zich volledig hersteld en genieten we al dagenlang van de Spaanse zon. Vandaag was het om 15.00 uur zelfs 23 graden. Alleen staat er een krachtige wind met af en toe flinke uitschieters. Sinds gisteren zijn we Andalusia binnengereden en staan nu op een camperpark in Vera, tezamen met ik schat zo’n honderd andere campers. Het is onze bedoeling om langzaam zuidwaarts richting Portugal te rijden.

Met mij gaat het redelijk tot goed. Begin deze week ben ik alleen door mijn rug gegaan. Het schoot er ineens in bij het afdrogen in de douche. Ik liep zo krom als een oud mannetje. Met paracetamol-tabletten heb ik de ergste pijn onderdrukt en gaat het nu weer beter, hoewel ik er nog wel last van heb. En voor de rest blijft mijn handicap dat ik niet lang kan wandelen of lang kan staan. En over de neuropathie in mijn voeten zal ik het niet meer hebben.

Een goed en een slecht bericht. Eerst maar het goede bericht en dat gaat over mijn nieuwste uitslagen. Gisteren belde de hematoloog dat de uitslagen van bloed, urine en bodyscan goed waren. Zij het dat in de urine weer een uiterst klein spoortje Bence Jones (Kahler-eiwit) is aangetroffen. Nu is dat vaker gebeurd en dan was het bij de volgende controle weer verdwenen. Dus hoop ik dat dit bij de controle van april ook zo weer zo is. De uitslag van de bodyscan liet geen veranderingen zien t.o.v. een jaar geleden. De botstructuur was (nog) niet verbeterd maar ook niet verslechterd. Stabiel dus. Van de verkoudheid en naar nu blijkt het influenza virus ben ik inmiddels helemaal verlost. Heeft wel een aantal weken geduurd.

Dan het slechte bericht. Wij zouden gisteren naar Spanje zijn teruggevlogen, maar hebben die vlucht helaas moeten annuleren. Mijn hoogbejaarde moeder van 96 is namelijk op nieuwjaarsdag (haar verjaardag!) in de keuken gevallen en heeft daarbij haar heup gebroken. Nel en ik werden al vroeg uit bed gebeld en toen stond de ambulance bij mijn naast wonende moeder al voor de deur. Zij is nog diezelfde dag geopereerd en ligt nog in het LUMC. Er is inmiddels wel een plek beschikbaar in het verzorgingstehuis waar zij dezer dagen naartoe wordt gebracht. Zij zal niet meer thuiskomen. Voor Nel en mij betekent dit veel gedoe, geregel en bezoekjes aan het ziekenhuis, waar we sinds 1 januari volop mee bezig zijn. Zolang moeder niet in het verzorgingstehuis zit, kunnen we niet weg. Daar is dus het wachten op. Met een beetje geluk gaat dit allemaal volgende week gebeuren en kunnen we snel een nieuwe vlucht boeken.