Alweer een week zonder ziekenhuis. En dat betekent weinig medisch nieuws. Aan de ene kant voelt het goed om zo’n ziekenhuis een tijdje niet van binnen te zien. Maar aan de andere kant mis je het ook een beetje, hoe gek het misschien ook klinkt. Alsof je niet meer onder controle bent en je onzekerheid daardoor toeneemt. Gaat het nog wel allemaal goed in het lichaam? Kortom, op zoek naar de bevestiging die je altijd zo graag wil horen. Komende woensdag heb ik weer een afspraak met de hematoloog waar dan meteen mijn bloed wordt gecontroleerd. Extra belangrijk omdat we komende vrijdag 3 mei met de kinderen en kleinkinderen voor 13 dagen naar Spanje gaan. En dan moeten de bloedwaardes natuurlijk wel goed zijn.

De huiduitslag is hiep hiep hoera nog steeds weggebleven en inmiddels slik ik weer dagelijks al mijn noodzakelijke medicijnen, dat zijn er nu zes in totaal.

Het mooie weer van de afgelopen dagen maakt dat ik gelukkig wat vaker naar buiten kan, hetzij om een eindje te fietsen of kleine klusjes in en om het huis te doen. Helaas ben ik van veel klussen afhankelijk van Nel, de buurman of anderen. En die afhankelijk wil nog maar niet wennen, temeer als je tot een jaar geleden al die dingen nog zelf kon doen.

De afgelopen weken heb ik af en toe verslag gedaan van de tompoucen-test die wij, samen met de buren, op de zaterdagochtend zijn gestart. Begonnen als zomaar iets lekkers bij de koffie en uitgegroeid tot een vergelijkende smaaktest bij de 10 lokale banketbakkers. Daar is een verslag bij gemaakt en als grap naar het lokale weekblad gestuurd. En wat schetst onze verbazing? Afgelopen donderdag staat er een uitgebreid stuk (“de lekkerste tompouce van Katwijk”) in het lokale weekblad, compleet met foto die we moesten laten maken bij en met winnende bakker Guyt. Volgens de laatste berichten uit deze bakkerij, zijn de tompoucen daar sinds donderdag “niet om aan te slepen”.