Het zijn spannende dagen, want de angst dat de huiduitslag weer terugkomt blijft aanwezig. Iedere ochtend bekijk ik aandachtig mijn lichaam of er afwijkingen te zien zijn. Maar gelukkig is dat nog niet het geval.
In het kader van de EXIST-studie van het AMC moet ik vanaf vandaag (zondag) een week lang een zogeheten versnellingsmeter om. Een klein apparaatje dat ik bijna onzichtbaar op mijn rechterheup moet dragen. De meter moet zo registreren wat ik in het dagelijks leven aan lichamelijke activiteiten onderneem. De studie telt drie van deze meetmomenten.
Maandagochtend heb ik eindelijk een afspraak met de kaakchirurg in het LUMC om de gespleten kies te verwijderen. Ik heb ooit mijn verstandskiezen laten trekken en dat was alles behalve een pretje. 
Ik voel nog steeds dat krakende geluid in mijn kaken toen ze getrokken werden (hadden weerhaken!). Met die gedachte stapte ik naar binnen. Eerst weer bloedprikken om de waarde te controleren. Die blijkt 145 te zijn, voldoende om de kies te lichten. Na twee verdovingen en vijf minuten “trekken en duwen” heeft de kaakchirurg de kies er uit. De stijfheid in mond en wang duurt een uur of vier. De eerste dagen mag ik geen hard of taai voedsel eten. De napijn valt gelukkig mee.
Dinsdag belt de dermatoloog met de uitslag van de biopt die vorige maand uit de huiduitslag is gehaald. Ze vertelt dat de oorzaak moet worden gezocht in een virus of een reactie op bepaalde medicijnen. Dat laatste acht ze het meest waarschijnlijk. Ok, dat is dus niets nieuws onder de zon. De vraag blijft: welk medicijn is de boosdoener?
Woensdag belt volgens afspraak mijn hematoloog, benieuwd naar de huiduitslag. Nu deze nog steeds wegblijft, stelt hij voor om het volgende medicijn te gaan slikken. Ook weer een week. Het is een kort gesprek en we spreken voor de komende dagen af: geen bericht, goed bericht. Over drie weken hebben we een nieuwe afspraak op de poli. Tot zolang dus geen ziekenhuisbezoek. En dat is lang geleden, drie weken zonder LUMC.
Conditioneel ga ik nog steeds vooruit, iedere week weer een beetje. Wel houd ik de hinder van die neuropathie in mijn voeten. Ook de pijn rondom mijn ribben blijft mij parten spelen, zij het dat het de ene minder is als de andere. Ben al lang blij dat de pijn niet erger wordt en dat ik tenminste een half uur kan wandelen.