Net nu het weer een beetje goed met mij gaat, slaat zaterdagochtend het noodlot toe. In het bad, waarin ik mij net staande heb gedoucht, glij ik plotsklaps uit en knal keihard met mijn linkerrug op de bodem van het bad. De schrik is meer dan groot, ik krijg bijna geen adem en Nel moet mij overeind helpen. Ik verga van de pijn en lig te shaken op bed. Komen uiteindelijk in een kliniek in Estepona terecht, waar onmiddellijk foto’s worden genomen. Erg pijnlijk allemaal. De arts laat weten dat er tenminste een, maar waarschijnlijk drie ribben zijn gebroken. Oh nee toch, dat niet! Ik krijg een injectie tegen de pijn en hij adviseert om mij ter observatie te laten opnemen of anders terug naar het appartement te gaan. Maar dan moet ik wel bij ademhalingsproblemen direct 112 bellen. Goede raad is duur. Wat is wijsheid? Opname zie ik niet zitten vanwege het gevaar van een mogelijke MRSA-bacterie. En omdat mijn stamceltransplantatie volgende week gepland staat… Terug dus maar naar ons appartement in Manilva met een recept voor pijnstillers. En met de mededeling dat ik maandagavond terug moet komen voor controle en de arts zal dan bepalen of ik de volgende dag naar huis mag vliegen.

Er volgen vier ellendige dagen, en dat is een understatement. Ik heb ondanks de pijnstillers nog veel last van mijn rug en zit verder alle dagen als een dood vogeltje in een stoel. Buiten regent het maar door. Ieder uur sta ik met pijn en moeite op om de benen te strekken. Slapen en liggen gaat moeilijk en ’s nachts gaat telkens tweemaal de wekker voor een pijnstiller. Wat een ellende allemaal. Dit was niet de bedoeling van ons uitje.

Om nu verder maar een lang verhaal kort te houden: maandagavond krijgen we van de internist in Estepona groen licht om naar huis terug te vliegen, onze huurauto hebben we door het verhuurbedrijf laten ophalen bij het appartement en na telefonisch overleg met SOS International vertrekken we dinsdagochtend om 07.15 uur met een medische taxi van Flying Doctors in de stromende regen naar het vliegveld van Malaga. In een rolstoel en met begeleiding kom ik uiteindelijk het vliegtuig in en er op dezelfde manier in Schiphol weer uit. Daar wacht onze dochter ons op en rond 15.00 uur zijn we dan eindelijk thuis. Wat een dag, of beter gezegd: wat een dagen!

Morgen (woensdag) heb ik een afspraak staan in het LUMC. Dit ter voorbereiding op de opname van komende week. Maar ja, zoals ik mij nu voel en kan bewegen, is het maar de vraag of het allemaal doorgaat. Zucht…!