Vrijdag. Vandaag dus de start van de derde en laatste kuur van fase A. Een vroegertje, want we hebben de afspraak al om 09.00 uur. Als we ons op de afdeling kortverblijf melden, komt na 10 minuten het hoofd van de afdeling melden dat de arts de medicatie heeft vergeten door te geven en we daardoor een uur moeten wachten. Ze vindt het heel spijtig. Wel potverdorie! Dit is nu al de derde keer op rij en dat laat ik dan ook goed merken. Hebben we ons daarvoor zo gehaast! We gaan maar zolang in het nog verlaten restaurant uithuilen waar Nel tenminste nog koffie kan drinken. Ik ben echt woedend en krijg steeds meer pijn in mijn hoofd van ergernis.

In de tussentijd smst dochter Larissa die rond deze tijd een afspraak heeft op verloskunde voor een echo. Omdat de 20-weken-echo niet goed was, is zij doorgestuurd voor een uitgebreide echo. Maar op verloskunde kreeg zij doodleuk te horen dat de afspraak niet door kon gaan en naar maandagochtend is verplaatst. Of ze dat niet per post heeft doorgekregen, en dat heeft ze dus niet. Die heeft gewoon gezegd dat ze zich niet laat wegsturen. Daarop moest ze dan maar 40 minuten wachten…

Om 10.00 uur melden wij ons weer op de 11e. Uiteindelijk moeten we nog dik een half uur wachten voor de verpleegster ons uit de wachtkamer komt ophalen. We hebben haar een paar weken niet meer gezien. Maar dan…

“Meneer Bloot, u gelooft het niet maar toeval bestaat”, is het eerste wat ze roept. “Het is niet te geloven…” Ik kijk haar verbaasd aan. Ze vertelt dat ze –  nadat ze mij drie weken geleden een paar keer heeft behandeld – met vakantie is gegaan. Omdat ze graag met een huurcamper door Griekenland wilde reizen, het liefst op Kreta, heeft ze voor haar vertrek allerlei websites bezocht voor meer informatie. Daarbij is zij o.a. op mijn website Griekenland Camperland terecht gekomen en heeft mij tot haar verbijstering direct herkend. Heeft uiteindelijk – net als ik vorig jaar mei – een camper bij onze vriend Guus op Kreta gehuurd. Ze was laaiend enthousiast over haar Griekse avontuur. “Zo goed bevallen…”.
En tegen Guus kon ze uiteraard beroepshalve niets zeggen over mij, maar heeft hem dus gewoon, zonder dat ik het wist, ontmoet! Zowel zij als wij kunnen er maar niet over uit en het blijft tijdens de toediening van de tweede chemo het gespreksonderwerp.

Ineens steekt dochterlief met man haar hoofd om de deur en is nog net getuige van de laatste chemo-shot. Daarna gaan ze weer snel terug naar verloskunde. Spannend voor beiden! Ik moet nog een half uur blijven zitten en word af en toe begroet door verschillende verpleegsters. Om 12.30 uur ( twee uur later dan verwacht) mogen we ons afmelden en nemen afscheid van onze verpleegster. Snel via de trappen naar beneden…

En terwijl we op de begane grond richting draaideur lopen, komt daar van rechts op exact het zelfde moment dochterlief met man aanlopen. Toeval bestaat dus al weer! Opgelucht weet ze te melden dat alles in orde is en laat ons de laatste foto’s zien. Buiten zeggen we elkaar gedag na deze bijzondere ontmoeting en gaan beiden huiswaarts. Wat een ochtend!

Om 13.15 zijn we thuis en voel me toch wel vermoeid. Is ook duidelijk af te lezen van mijn gezicht, maar dat is elke keer na zo’n dubbele dosis. Toch nog even kunnen slapen en ’s middags naar de weekmarkt gelopen. Verder weinig gedaan en achter de Ipad gezeten.

Zaterdag. Ik denk dat ik al met al niet meer dan drie uur geslapen heb. Oorzaak is bekend, die ene tablet die ik bij de chemo’s moet slikken. Maar het is wel goed waardeloos. Als ik er eenmaal uit ben, voel ik mij echter prima, zelfs de pijn in de zij is nauwelijks voelbaar. Dat is een goede ruil. Na het ontbijt even op de fiets naar AH. Als ik aan kom rijden om de fiets tegen het muurtje te zetten, slip ik ineens tijdens het afremmen en voor ik er erg in heb, ga ik onderuit. Het had net geregend en de speciale rode tegels blijken ietwat glibberig te zijn. Ik schrik me helemaal lam, gelukkig val ik op de niet pijnlijke linkerzij en vang de val het meest met mijn knie op die dan ook geschaafd is. Ik moet nodig even gaan zitten op een muurtje. Pffff, heb er een tril van! Dat had ook heel anders kunnen aflopen. Snel naar huis om de geschaafde knie schoon te maken en een pleister er op. Afwachten maar of er iets gekneusd is.

We doen het al bijna 40 jaar zonder. Vaste prik na ontbijt, middag- en avondeten. De afwas, jawel. Had altijd een sociale functie, de een waste af, de ander droogde, terwijl we de dag doornamen. Vorig jaar zeiden we nog dat een vaatwasser aan ons niet besteed zou zijn omdat we “straks” toch meer met de camper weg zouden zijn dan dat we thuis waren. De realiteit is inmiddels bekend en zijn nu samen vaker thuis dan ooit. Dus even de consumentenbond gegoogeld en de beste koop geselecteerd, tevens de zuinigste uit de test. Zo staat er sinds vandaag een heuse Siemens vaatwasser in de bijkeuken en beleeft op dit moment de première met z’n eerste wasbeurt. Ik voel inmiddels aan de rechterzij een lichte pijn, gevolg van de val denk ik. Zal morgen wel extra stijf zijn.