Zijn inmiddels al weer twee weken in Spanje. Op 6 januari, een dag voor we vertrokken, kreeg ik de telefonische uitslag van de onderzoeken van december. De uitslag van de botscan was goed en vertoonde geen verandering ten opzichte van de scan van een jaar geleden. Ook de urine was oké. In het bloed is een heel klein spoortje eiwit gevonden. Dat kan iets of niets betekenen. Dat moet een nieuwe beenmergpunctie uitwijzen. Die staat inmiddels gepland voor april.

Vlak voor Kerst vorig jaar liep ik in Nederland een verkoudheid op. Gelukkig zonder koorts maar wel met veel snotteren en hoesten. Sinds vandaag lijkt het langzaam af te nemen. Mag ook wel na ruim vier weken. Ik heb wat rollen keukenpapier vol gesnoten.

Op dit moment staan Nel en ik op één van de camperplaatsen aan de Costa Blanca, iets ten noorden van Torrevieja. Omdat we een ruime plek hebben met ’s morgens al vroeg de zon in de camper en alle dagelijkse benodigdheden op loopafstand, blijven we hier voorlopig staan. Samen met Fransen, Zweden, Belgen, Duitsers, Engelsen en een Fin. Iedere dag proberen we een eind te fietsen en te wandelen. Nel de lange wandelroute en ik – noodgedwongen – de korte.

Het lijkt trouwens wel of de campers ieder jaar groter worden. Je ziet er tegenwoordig veel van het formaat “lijnbus” of “touringcar” zo je wilt. Als je zo’n hoge camper naast je krijgt, is je zon weg en sta je dus voor een groot deel van de dag in de schaduw. Dan is er maar één oplossing: inpakken en wegwezen. Is ons tot nu toe gelukkig maar één keer overkomen.