Vandaag is het precies 3 weken geleden dat Nico werd opgenomen in het ziekenhuis. En zijn we, gerekend vanaf de dag van de stamceltransplantatie, op Dag 17 beland. De kans dat Nico aanstaande zaterdag naar huis mag is alleen helaas weer wat kleiner geworden, want wederom is de koorts terug. En waarom is (nog) niet bekend. De dokter heeft geklopt en geluisterd, maar kon niks bijzonders vinden. En dus moeten een bloedkweek en een speekselkweek duidelijkheid gaan bieden. Maar daar moet je dan eerst weer 48 uur geduld voor hebben. En het geduld van mijn vader begint zo langzamerhand een klein beetje op te raken. Want waarom schommelt die temperatuur nou steeds zo? En waarom neemt de koorts overdag iets af en wordt ‘ie ’s avonds steeds weer 39C? Komt het door het griepvirus of is er misschien toch iets anders?

In de tussentijd doet Nico erg zijn best om zijn herstel te bespoedigen. De medicijnen worden netjes ingenomen, het eten wordt opgegeten (ook al lijken de porties soms wel voor 2 personen te zijn!) en op de hometrainer die sinds een paar dagen op de kamer staat wordt iedere dag 1 (en soms 2) kilometer afgelegd. De gang op voor ‘een blokje om’ mag helaas niet vanwege het griepvirus, maar gelukkig heeft Nico uiteindelijk niet hoeven verhuizen naar een kleinere kamer waar hij zich anders helemaal opgesloten had gevoeld.

Gisteren was het 5 december en heeft Nico zowaar onverwachts bezoek gehad van twee zwarte Pieten. Die hadden, naast een cadeau, een mooi gedicht bij zich. Daaruit geciteerd: ‘De Pieten troffen u dit jaar niet thuis, en vonden dat geheel niet pluis. Het is een moeilijke tijd waarin u zit, maar wij Hematologie-Pieten vinden u een man met pit!’ En terwijl de pepernoten inmiddels plaats maken voor de kerstbomen sluit ik nog even in Sinterklaas sfeer af met: ‘Hou vol pap en sterk maar goed aan, zodat je hopelijk snel weer naar je eigen huis toe mag gaan!

Groeten,

Saskia