Al weer enige tijd thuis en gewend aan het huiselijk leven. Als je twee maanden in een camper hebt geleefd, is een huis ineens heel ruim. We hebben het in ieder geval erg naar ons zin gehad. De pijn in mijn bekken en bovenbeen na mijn ongelukkige val op 19 juni in Frankrijk is inmiddels verdwenen. Bij thuiskomst heb ik er voor de zekerheid nog een foto van laten maken, maar gelukkig was er geen breuk te zien.
Afgelopen woensdag voor controle naar het LUMC geweest. Dus weer een APD-infuus gekregen, een paar buisjes bloed afgetapt en ik moet de komende week mijn 24-uurs urine inleveren. De uitslag volgt dan over een paar weken aangezien mijn behandelend arts met vakantie gaat.

Voorlopig geen grote camperplannen, anders dan een keer een lang weekend in eigen land. Ook zijn we af en toe ingepland om op de kleinkinderen te passen. En ik hoop snel het rondje Wassenaarseslag weer te kunnen fietsen, want mijn conditie is er de laatste weken niet op vooruit gegaan. We hopen op een paar mooie zonnige zomermaanden zodat we ons af en toe weer in Spanje wanen. Als alles verder goed gaat, willen we eind september weer richting Zuid-Europa…

Bilbao ligt inmiddels ver achter ons. Zijn de afgelopen twee weken stukje bij beetje Frankrijk door gereden en vandaag tot ongeveer het midden (Argenton-sur-Creuse) gekomen. Heel anders weer dan Spanje: de landschappen, de mensen, de temperatuur, het eten.

Eind vorige week ben ik nog lelijk gevallen. Toen ik na het tanken in versnelde pas naar de camper terugliep, bleef ik haken in een plastic bandje en ging languit op het harde asfalt. Ik viel op mijn linkerkant met als gevolg dat mijn voet, arm, maar vooral mijn dijbeen een flinke tik hebben gekregen. Blauwe plekken en kneuzingen, allemaal erg pijnlijk. Nog steeds heb ik last van met name het dijbeen en hoop nu maar dat er niets beschadigd is. Gisteren na vijf dagen weer voorzichtig een stukje gefietst, dat ging aardig maar vanmiddag ben ik waarschijnlijk te ver gegaan want de pijn is weer terug en lopen gaat moeilijk. Morgen maar weer rust houden.

Voor de rest volgen we via de tv en onze schotel al het nieuws rond het WK en het Nederlands elftal en hebben al heel wat mooie wedstrijden gezien. Nog een paar dagen la douce France. Daarna is het voorlopig uit met het vrije camperleven en moet ik mij 9 juli weer melden in het ziekenhuis.

Inmiddels ruim 1000 km verder. Het weer in Portugal knapte maar niet op. Daarom maar halverwege doorgestoken het Spaanse binnenland in (Extremadura). Hierdoor moesten we Porto en Santiago di Compostela helaas links laten liggen. Bewaren we voor hopelijk een volgend keer. De trui en lange broek konden gelukkig worden opgeborgen. Wel moet ik altijd shirts met lange mouwen dragen omdat, door medicijngebruik, de zon op mijn blote armen heel snel uitslag geeft. Spanje kent trouwens veel mooie steden. Wij bezochten o.a. Caceres, Plasencia, Salamanca en Leon. Daarna het mooie Picas de Europa in: een bergketen en schitterend natuurgebied in het noorden van Spanje, onderdeel van het Cantabrisch gebergte. Nu hebben we weer even zeezicht, want gisteren zijn we beland in San Vicente de la Barquera. Morgen langzaam weer verder richting Bilbao waar Nel en ik o.a. het Guggenheim museum willen bezoeken. En het gaat gelukkig tot nu toe allemaal redelijk tot goed en blijft het bijzonder om zo veel indrukken op te doen.

We zijn inmiddels ruim twee weken onderweg. Vanuit Alicante de camper opgehaald en meteen werden we getrakteerd op erg warm weer, heerlijk. Eerst via Sevilla naar de Algarve gereden. Daar waren we niet de enigen. Op sommige camperplaatsen stonden wel 80 campers. Na een paar dagen rust aan de Algarve zijn we verder noordwaarts gereden het binnenland van Portugal in, uitsluitend via binnenwegen. Geweldig om zo rond te trekken en iedere dag van nieuwe panorama’s te genieten. Inmiddels ook in Lissabon gestaan en de hoofdstad bezichtigd, daarbij de tram gebruikt zodat ik niet te lang hoefde te lopen. Want dat is en blijft mijn grootste beperking. Steden waar je flink moet klimmen, slaan we dan ook maar over. We staan nu op het schiereiland Peniche, nabij de vissershaven. Hier is alles vlak en er valt veel te zien. Alleen is sinds een paar dagen het weer omgeslagen en is de temperatuur teruggezakt van 36 gr. in Sevilla naar 16 gr. hedenmorgen. Trui en lange broek dus maar uit de kast gehaald en hopen dat de depressie heel snel overwaait voordat de zakdoeken er aan te pas moeten komen…

Hoogtijd voor een nieuwe update. De verkoudheid heeft mij wekenlang parten gespeeld. Niezen, hoesten en snotteren en af en toe zo’n lamlendig gevoel. Maar sinds een week lijkt het definitief voorbij. De uitslagen van mijn controles van begin april waren deze keer niet helemaal zonder opmerkingen. Zo liet mijn bloed een verhoogde leverfunctie zien, zeer waarschijnlijk veroorzaakt door het gebruik van paracetamol tijdens mijn verkoudheid. Dit  heb ik al eerder gehad tijdens een griepje waarbij ik ook paracetamol slikte. Volgens mijn hematoloog kan ik voortaan beter ibuprofen gebruiken en moet de paracetamol in de ban. Voor alle zekerheid toch maar aan de mariadistel thee gegaan. En verder liet mijn bloed een ‘uiterst klein spoortje’ Kahler-eiwit zien. Volgens de hematoloog was het zo gering dat er wellicht een dag later niets te zien zou zijn. Maar goed, het hoort er in niet te zitten en dus maar hopen dat bij de volgende controles in juli er niets meer te zien is.

Komende zondag 4 mei vliegen Nel en ik naar Spanje om onze camper uit de winterstalling te halen. Die hebben we daar eind november achtergelaten en het wordt dus hoogtijd dat ie weer in beweging komt. Het is de bedoeling om heel langzaam via Portugal naar Nederland terug te rijden. Misschien doen we er wel twee maanden over. Ik kan mij er in ieder geval erg op verheugen. Thuis is maar thuis en ik ben nu eenmaal liever onderweg om te genieten van alles wat ik tegenkom en meemaak. En daar leent een camper zich uitstekend voor!

Inmiddels al weer vijf dagen thuis van onze reis. En ja hoor, de tweede dag voelde ik het al komen opzetten. Eerst mijn keel, gevolgd door niezen en snotteren. Bingo dus! Twee maanden in Nieuw-Zeeland nergens last van en ik ben nog niet thuis of ik heb het te pakken. Misschien de airco van het vliegtuig of het grote temperatuursverschil met Kuala Lumpur; daar hadden we drie dagen met 37 graden en op Schiphol was het ’s morgens vroeg 4 graden. Gelukkig heb ik er deze keer geen koorts van betekenis bij, maar helemaal lekker voel je je niet.

Komende woensdag moet ik mij weer melden in het LUMC voor de controles, een nieuwe APD-kuur en een gesprek met de behandelend arts. Weer terug dus in het bekende patroon: een patroon dat nooit went en altijd weer spanning oproept.

Ons verblijf in Nieuw Zeeland zit er bijna op. Wat hebben we veel gezien en meegemaakt! Met heel veel indrukken en nog meer foto’s vliegen we a.s. vrijdag terug richting Nederland. In Kuala Lumpur maken we eerst nog een tussenstop van drie dagen. Van daaruit vliegen we rechtstreeks naar Amsterdam. En inderdaad, we vliegen met Malaysia Airlines!

Met mij is het gelukkig al die weken, naar omstandigheden, goed gegaan. De temperatuur was prima en dochter Saskia heeft ons, samen met partner Alex, van alles laten zien en meestal zonder dat ik daarvoor lange afstanden moest lopen. Terug naar Nederland dus waar het ongetwijfeld weer erg wennen zal zijn.

P.s. En vergeet niet te stemmen vandaag!

Vandaag zijn we vier weken in Nieuw-Zeeland, de helft van de reis zit er op! En wat voor een reis! Na ons eerste verblijf bij dochter Saskia, zijn we sinds 10 dagen met de camper op het Zuidereiland en kijken onze ogen uit. Je hebt hier zo veel verschillende landschappen, het een nog mooier dan de ander. De uitzichten zijn vaak spectaculair en betoverend mooi. Wat een schitterend land en wat een heerlijk vooruitzicht dat we nog vier weken te gaan hebben!

Met mij gaat het gelukkig goed. Ik maak soms flinke wandelingen, moet dan af en toe wel een bankje opzoeken maar dan kan ik het inmiddels wel ruim een uur volhouden.