Weer enige weken terug in eigen land. De uitslagen van mijn periodieke ziekenhuis-controles en die van de beenmergpunctie hoor ik volgende week. Nog even spannend dus.

Twee weken geleden werd ik ineens onaangenaam verrast. Er kwamen plotseling kleine rode bultjes/puistjes op mijn lichaam, vooral op mijn rug. Vreselijke jeuk en ’s avonds lichte verhoging. Voor de zekerheid het LUMC gebeld. Ik mocht direct komen, en dat op de vrijdagmiddag. De dermatoloog kon niet echt de juiste diagnose stellen. Zou een bacteriële of een virale infectie kunnen zijn. Daarom werd er een stukje huid afgeschraapt en op kweek gezet. Drie dagen later belde de dermatoloog dat het toch het meest op waterpokken leek. Hoe kom ik daar nou weer aan? Door mijn afwijkend immuunsysteem kun je van alles verwachten. Ik kreeg een recept voor een virus-remmend geneesmiddel mee (een kuur voor 7 dagen) en na ruim drie uur ziekenhuis stonden Nel en ik weer buiten. Inmiddels zijn de bultjes nagenoeg verdwenen en voel ik mij weer goed.

Vanmorgen kreeg ik de uitslag doorgebeld van een verdacht plekje (soort wratje) op mijn hand en hals. Daar werd, toen ik toch bij de dermatoloog was, voor de zekerheid een biopt van genomen. Nu blijkt dat het sowieso zonneschade is maar ook met een kans van beginnende huidkanker. Kortom, het is beter dat de twee plekjes worden weggehaald. Dat gebeurt eind van de maand in het LUMC.

Vandaag zouden Nel en ik naar Faro terugvliegen om de camper op halen. Maar die vlucht hebben we gisteren geannuleerd. Mijn jongste dochter kreeg namelijk eergisteren onverwachts bericht dat haar operatiedatum vervroegd is naar eind van deze maand. Zij heeft al enige tijd last van een gezwel bij het oor (pleiomorf) en dat moet nu worden verwijderd. Dan kun je als ouders maar beter thuis zijn en waar nodig de helpende hand bieden.

Al met al geen vrolijke berichten, maar laten we afspreken dat ik die voor een volgend keer bewaar…?

Vandaag onze laatste dag in Portugal. Vanmiddag brengen we eerst de camper naar de stalling, die we dan over een maand weer ophalen. Vanaf de stalling met de taxi naar het vliegveld van Faro. Om 23:00 uur landen we op Schiphol waar onze buurvrouw ons opwacht. Inderdaad, beter een goede buur dan een verre vriend. Morgenochtend is het weer vroeg op om naar het LUMC te gaan. Wat een overgang! Daar heb ik dan weer contrôle, een gesprek met mijn hematoloog en een beenmergpunctie. En natuurlijk hopen dat alles nog ‘goed’ is. Ik voel mij in ieder geval niet anders dan anders. We zien er naar uit om de kinderen en kleinkinderen weer te zien. Onze oudste dochter uit Nieuw-Zeeland landt a.s vrijdag op Schiphol en blijft een aantal weken in Europa. Zijn we allemaal weer een keer ‘compleet’.

Een paar dagen geleden zijn we Portugal binnen gereden. In Spanje hadden we enig oponthoud op een camping in Viñuela. Dat komt omdat het LUMC medicijnen had opgestuurd naar deze camping, maar dat duurde langer dan verwacht. Het waren medicijnen die niet op voorraad waren toen ik begin januari vertrok. De post heeft er maar liefst acht dagen over gedaan, ondanks dat het als ‘priority’ was verzonden. Zowel voor het LUMC als voor mij was een hele opluchting toen het pakketje werd bezorgd.

In Portugal zijn we begonnen in Manta Rota aan de Algarve. Daar blijven we zeker nog een week staan. Je ziet hier opvallend veel Franse campers. Vanwege het negatieve reisadvies voor Marokko, blijven de meeste Fransen namelijk in Zuid-Portugal hangen.

Met mij gaat het goed, afgezien van een verkoudheid die mij een paar weken heeft achtervolgd. Het is sowieso heerlijk om elke dag buiten te zijn. Bovendien is het in Portugal een uur later t.o.v. Nederland, dus schijnt de zon hier ’s morgens om 08.00 uur al volop en warmt de camper na een frisse nacht snel op.

Zijn inmiddels al weer twee weken in Spanje. Op 6 januari, een dag voor we vertrokken, kreeg ik de telefonische uitslag van de onderzoeken van december. De uitslag van de botscan was goed en vertoonde geen verandering ten opzichte van de scan van een jaar geleden. Ook de urine was oké. In het bloed is een heel klein spoortje eiwit gevonden. Dat kan iets of niets betekenen. Dat moet een nieuwe beenmergpunctie uitwijzen. Die staat inmiddels gepland voor april.

Vlak voor Kerst vorig jaar liep ik in Nederland een verkoudheid op. Gelukkig zonder koorts maar wel met veel snotteren en hoesten. Sinds vandaag lijkt het langzaam af te nemen. Mag ook wel na ruim vier weken. Ik heb wat rollen keukenpapier vol gesnoten.

Op dit moment staan Nel en ik op één van de camperplaatsen aan de Costa Blanca, iets ten noorden van Torrevieja. Omdat we een ruime plek hebben met ’s morgens al vroeg de zon in de camper en alle dagelijkse benodigdheden op loopafstand, blijven we hier voorlopig staan. Samen met Fransen, Zweden, Belgen, Duitsers, Engelsen en een Fin. Iedere dag proberen we een eind te fietsen en te wandelen. Nel de lange wandelroute en ik – noodgedwongen – de korte.

Het lijkt trouwens wel of de campers ieder jaar groter worden. Je ziet er tegenwoordig veel van het formaat “lijnbus” of “touringcar” zo je wilt. Als je zo’n hoge camper naast je krijgt, is je zon weg en sta je dus voor een groot deel van de dag in de schaduw. Dan is er maar één oplossing: inpakken en wegwezen. Is ons tot nu toe gelukkig maar één keer overkomen.

Nog net voor het einde van het jaar een korte update. Sinds onze thuiskomst op 1 december j.l. hebben Nel en ik het druk met van alles gehad. Verjaardagen, de Sint begroet, de boom opgezet en nu dus Oud en Nieuw. Morgen, Nieuwjaarsdag, voor het eerst zonder mijn jarige moeder, die nu alweer 11 maanden geleden is overleden. Zal een beetje rare dag zijn. Je wist de laatste 50 jaar immers niet beter dan dat je er rond 10.30 uur, nog een beetje katterig van de vorige avond, aan de koffie met gebak zat.

Begin december heb ik mijn onderzoeken weer gehad en is er een body scan gemaakt van de botten. Op die scan is te zien of de zogeheten Kahler-haarden nog steeds op dezelfde plek zitten ten opzichte van een jaar geleden. Omdat de hematoloog met vakantie is, krijg ik de uitslag pas 6 januari doorgebeld. Dat wordt dus wederom een spannende dag. Maar ja, afgezien van een flinke verkoudheid voel ik mij niet anders dan de maanden daarvoor. En hopelijk vertaalt zich dat in de uitslagen. Uitgaande van een positieve uitslag vliegen Nel en ik op 7 januari terug naar Spanje om daar onze camper uit de stalling te halen en hopelijk weer een paar maanden te genieten van zomerse temperaturen.

Tot slot wensen Nel en ik iedereen een mooi, voorspoedig en bovenal gezond 2016.

Nog twee dagen en dan is het uit met de Spaans pret. Dinsdagavond vliegen we weer terug. En wat hebben we prachtig weer gehad de afgelopen twee maanden. Samengevat zou ik zeggen zon en nog eens zon. En gelukkig is alles goed gegaan. Ik had altijd al het idee dat ik, wat betreft het klimaat, in het verkeerde land woonde. Ik ben er van overtuigd dat het voor lichaam en geest beter is om iedere dag in korte broek buiten te zijn dan met een trui aan binnen bij de verwarming te zitten.
Op de plek waar we nu met de camper staan, nabij Alicante, zijn opvallend veel Zweden. En als je weet hoe koud het daar nu is, begrijp ik die mensen zo goed dat ze hier tot april blijven rondrijden. Maar Nel en ik gaan er dus even tussen uit om in januari de draad weer op te pakken. Tot die tijd storten we ons in de feestmaand december. En nu maar hopen dat ik niet te veel proestende en hoestende mensen tegenkom. Is vanwege mijn lage weerstand niet erg bevorderlijk. Hoewel, na al die weken Spaanse zon heb ik hopelijk voldoende reserves opgebouwd.

Het is inmiddels zes weken verder en het gaat mij nog altijd ‘goed’. Geen rare dingen anders dan de gebruikelijke hinder bij het lopen en het lange staan. En de neuropathie in mijn voeten hoort inmiddels bij het dagelijks leven. Nel en ik zijn intussen bijna drie weken met de camper onderweg en staan nu in Spanje. Het land van de korte broek, buiten zitten en mooie fietstochten. Na het indrukwekkende en bergachtige binnenland staan we sinds vier dagen aan de vlakke oostkust nabij Peniscola. Hiervandaan rijden we langzaam en zigzaggend zuidwaarts tot Alicante. Van daar vliegen we op 1 december terug naar huis om mij een paar dagen later te melden bij het ziekenhuis voor nieuwe controles en de jaarlijkse body-scan. Nog maar even niet aan denken.

Afgelopen week kreeg ik mijn uitslag van de hematoloog doorgebeld van mijn ingeleverde bloed en urine En ook deze keer was het een goed bericht. Volgens de arts was mijn situatie stabiel en waren er geen afwijkingen. Ik mag weer wegblijven tot begin december. Dan weer nieuwe controles en een jaarlijkse bodyscan van mijn botten. Tot die tijd hebben Nel en ik twee leuke uitstapjes. Om te beginnen vliegen we op 8 september voor 11 dagen naar Griekenland. Eindelijk na vijf jaar weer terug naar ons tweede thuisland. In Griekenland ga ik op 11 september mijn 65ste verjaardag vieren, net als vijf jaar geleden toen ik er 60 werd en we die verjaardag met (klein)kinderen hebben gevierd. Nu gaan Nel en ik samen. De plaats (Plataria) kennen we goed, we zijn er al heel vaak met de camper geweest en hebben er inmiddels ook Griekse kennissen opgedaan. We zien er erg naar uit.
En eind september gaan we voor twee maanden met de camper richting het zonnige Spanje en Portugal. Het zelfde recept als vorig jaar. Twee maanden zwerven langs de kust en door het binnenland om dan op 1 december naar huis terug te vliegen en begin januari weer terug terug te gaan. Als dat geen mooie vooruitzichten zijn.