De hoge dosis chemo heeft mij behoorlijk in de greep. Ik ben moe, loom en niet vooruit te branden. Drie keer niks dus. Ik heb het gevoel dat ik de hele dag bezig ben met snotteren, medicijnen slikken en rondhangen. De eerste dagen maar lekker vroeg naar bed, maar sinds het weekend ben ik ’s avonds weer een paar uur in de kamer te vinden. De opdracht van het ziekenhuis om de komende dagen bacteriën en infecties uit de weg te gaan, wordt door Nel en mij zo goed mogelijk nageleefd.

Zaterdag. Vandaag gaan we beginnen met de injecties die we mee hebben gekregen. Die moeten in ieder geval tweemaal daags (08.00 en 20.00 uur) tot komende donderdag vlak onder de huid worden ingebracht om de aanmaak van nieuwe stamcellen te stimuleren. Stamcellen bevinden zich normaal alleen in het beenmerg en niet in het bloed. Door injecties toe te dienen met een groeifactor (G-CSF) komen er tijdelijk stamcellen wel in het bloed. Donderdag moeten we dan naar het ziekenhuis, daar wordt eerst bloed afgenomen en volgt anderhalf uur later de uitslag: goed of niet goed. Als het goed is, dus dat er voldoende stamcellen zijn aangemaakt, ga ik meteen door naar de Hemaferese-afdeling. Hier gaat men dan de stamcellen oogsten. Is de uitslag niet goed, dan moet ik weer naar huis, nog een dag injecteren en vrijdag weer terug. Enzovoort, enzovoort.

Maandagochtend melden we ons al om 08.15 uur in het LUMC. Dit keer voor een ejectiefractiebepaling onderzoek. Dat is nog eens andere paling…! Ejectiefractie is de hoeveelheid bloed die door het hart bij een hartslag wordt weggepompt. Bij het onderzoek wordt het pompend vermogen van het hart beoordeeld door de hoeveelheid bloed te meten die bij elke hartslag wordt weggepompt. Ik krijg eerst twee injecties en een aantal elektroden op mijn lichaam en moet daarna 2 x 20 minuten in een koele ruimte en op een te smalle tafel zo stil mogelijk op mijn rug blijven liggen. Daarna wordt begonnen met het maken van foto’s. We zijn er de hele ochtend mee bezig en zijn blij als we naar huis kunnen. Hoewel ik totaal geen puf heb, stelt Nel voor om  ’s middags een stukje langs strand te lopen. En zo lopen we om 16.00 uur een half uurtje op een verlaten strand en dat lopen valt gelukkig mee.