We zijn inmiddels langzaam op weg terug naar huis. Tot nu toe is het bij mij gelukkig allemaal goed gegaan. Portugal was erg mooi, maar de laatste dagen hadden Nel en ik last van een hardnekkig lage drukgebied waardoor het een dag of tien verre van zomer was. Via de Spaanse Extremadura zijn we via Plasencia, Valladolid en Biarritz in Zuid-Frankrijk beland. Onderweg in Spanje passeerden we al veel bomen en struiken die langzaam begonnen uit te lopen, prachtig die bloesem. We hebben nog een flinke steen tegen de voorruit gehad, liep gelukkig nog goed af en bleef het bij een flinke ster in de ruit. En in het Portugese Terrugem stonden we ’s morgens tussen de marktkramen ingebouwd. De komende dagen zijn we nog even op bezoek bij vrienden in de buurt van Bergerac en vrijdag beginnen we aan de laatste vier dagen naar huis. Dan is het voorlopig weer even uit met de pret. Volgende week woensdag moet ik mij weer melden in het LUMC. Terug in de andere wereld…

Nel en ik zijn inmiddels weer 10 dagen terug in Portugal en hebben de vermoeidheid achter ons gelaten. De drukte van thuis is ingewisseld voor de rust hier aan de Algarve. En niet te vergeten voor het mooie weer. De temperatuur komt hier ver boven de twintig graden uit en daar knapt een mens snel van op! De start was alleen niet zo best, want de eerste dag terug uit Nederland beet ik tijdens de middaglunch een stuk van mijn voortand af. Heb ik weer! Gelukkig bleek er een Belgische tandarts in Albufeira te zitten en daar kon ik twee dagen later terecht. De vrouw in kwestie heeft er vakkundig een tweevlaksvulling aangebracht en sindsdien ben ik weer toonbaar.

Omdat de weersvooruitzichten voor Zuid-Portugal de komend week erg goed zijn, blijven Nel en ik hier nog wel even rondhangen. Je hebt er heel veel camperplaatsen en hoewel het erg druk is met campers, is er altijd nog wel ergens een plekje te vinden. Zo ook in Centieira, waar we sinds vanmorgen bij een Nederlands stel een plek in de “achtertuin” hebben gevonden.

Tot slot nog even iets heel anders. Omdat het vandaag internationale vrouwendag is, is mijn oudste dochter in Nieuw-Zeeland gevraagd om daar als ‘President of the Music Society’ voor een groep van zo’n 40 vrouwen te spreken. Over haarzelf, haar geboorteland en wat haar drijfveren waren om naar Nieuw-Zeeland te emigreren. En waarom schrijf ik dit nou? In een ver verleden werkte ik bij de Stichting Burgerschapskunde in Leiden. Daar hadden we twee zogeheten emancipatiewerksters in dienst, Lilian en Marga. En wat zouden die nu trots op mij zijn geweest!