Soms zijn er weken dat er niets gebeurd en alles gaat zoals het moet gaan. En dan ineens word ik weer geconfronteerd met mijn zwakke weerstand. Maar laat ik eerst met het goede nieuws beginnen. Vorige week werd de uitslag van de laatste beenmergpunctie van eind september doorgebeld en die was weer helemaal goed! Geen Kahlercellen aangetroffen. Hiep hiep hoera dus!

Maar nu het andere. Sinds Nel en ik terug zijn van een weekje Ohrid, inmiddels al weer 10 dagen geleden, ben ik verschrikkelijk aan het kwakkelen. Het is begonnen met een loopneus en wat niezen, maar daarna kwamen de rillingen en de koorts. Daarbij een gevoel van algehele lamlendigheid. Woensdag 9 oktober liep de koorts op naar 38.6 zodat ik het LUMC moest bellen. De grens ligt namelijk bij 38.5. Mijn hematoloog dacht aan een virale infectie en zei dat ik het eerst met paracetamol moest proberen te bestrijden. De dagen erna bleef de koorts maar stijgen tot 39.3 op vrijdagochtend. Weer met LUMC gebeld en die vonden het beter dat ik maar naar de poli kwam. Daar zijn de nodige buisjes bloed afgenomen en er zijn röntgenfoto’s gemaakt van longen, hart en bijholten. De uitslagen waren in het algemeen goed, zij het dat ze op de longfoto een heel klein plekje meenden te zien. Uiteindelijk met een antibiotica kuur van 10 dagen weer naar huis gestuurd en of ik wilde bellen zodra ik verandering bespeurde.

De zaterdag, zondag en maandag verliepen niet best, laat ik het voorzichtig uitdrukken. De koorts bleef schommelen tussen de 38.3 en de 39.3 en volledig uitgeteld heb ik de dagen te bed doorgebracht. De antibiotica bleek niet aan te slaan. Afgelopen dinsdagochtend maar weer met LUMC gebeld. ‘Misschien moeten we u toch maar opnemen, hoeft niet lang te zijn’. Of ik me wilde melden op de afdeling Acute Opname… Snel wat spullen bij elkaar gepakt en rond het middaguur lag ik in kamer 38 van genoemde afdeling. En het hele circus begon meteen te draaien. Bloedafname, foto’s, artsen, co-assistenten. De uitslag van het bloed geeft aan dat er een ontsteking zit in de bijholten, de foto van de longen is tov vrijdag niet veranderd, dus dat is een goed teken. Ze vinden mij net niet ziek genoeg om te houden en met een nieuwe antibiotica kuur mogen we weer naar huis.

Woensdagmiddag belt mijn hematoloog. Hoe het gaat en of ik de antibiotica goed verdraag. Ik kan hem melden dat de koorts lijkt te zakken en nu nog tussen de 37.9 en 38.1 schommelt. Maar kort na het gesprek voel ik de koorts toch weer opkomen en zitten we weer op 38.6. Je zou er bijna moedeloos van worden….