Dinsdag melden Nel en ik ons weer in het LUMC: eerst om 14.00 uur voor de CT-scan van mijn buik/rug en een uur later voor de APD. Nog voor 14.00 uur word ik binnen geroepen en na 10 minuten is de scan een feit. Tijd genoeg dus voor een kop koffie in het restaurant, waar het overigens altijd koud is. Dan naar de kortverblijf-afdeling op de 11e etage voor een APD, de vijfde sinds de start van mijn behandeling. APD wordt gebruikt om de botafbraak stop te zetten. Het versterkt als het ware de botdichtheid van het skelet. Daardoor hebben tumorcellen die op enkele plaatsen reeds veranderingen aan de botstructuur hebben veroorzaakt, minder vat op het nog niet aangetaste bot. APD gaat via het infuus en duurt inclusief het naspoelen zo’n 50 minuten. Zo staan we even na vieren weer buiten. Nu is het wachten op volgende week woensdag als we een afspraak hebben met onze behandelend arts. Dan hoor ik ook de uitslag van de scan. Altijd weer spannend.

Wat mij deze week opvalt, is dat de neuropathie in mijn voeten minder pijnlijk lijkt te worden. Dat wil zeggen, de regelmatige steken in mijn tenen – voor het gevoel met kleine naalden – zijn langzaam verdwenen. En dat scheelt weer iets. Wie weet zet het door en gaat de rest van het rare en irritante gevoel ook nog eens weg. Als dat zou kunnen..!