Maandag dus voor de eerste keer terug naar het LUMC. Fysiek ben ik nog niet sterk genoeg om het stuk uit de auto te lopen naar de poli. Dus maar even een gele rolstoel bij de ingang gepakt en zo duwt Nel mij via de lift naar Hematologie om, zoals altijd, eerst bloed te prikken. Daarna verder naar de elfde etage waar we een afspraak hebben met de verpleegkundige. Die afspraak laat 40 minuten op zich wachten, maar dat vergeten we snel als we horen dat alle bloedwaardes goed zijn en dat deze zich bovendien positief ontwikkelen. Hierdoor mogen we twee weken wegblijven en moeten we ons pas weer op 28 december melden. Goed nieuws dus waar we uiteraard erg blij mee zijn.

Inmiddels ben ik nu ruim een week uit het ziekenhuis en geniet samen met Nel nog elke dag van het appartement met het uitzicht op zee en strand. Iedere dag is dit weer anders en op strand gebeurt altijd wat. Paardrijders, joggers, garnalen- en sportvissers, groepjes wandelaars, schoonmaakploegen, douanesurveillance, etc. Sinds dinsdag ben ik al een paar keer overgestoken het strand op om een stukje te lopen en even verder over de boulevard weer terug. Geen rolstoel meer en zo gaat mijn conditie iedere dag een paar centimeter vooruit. Ook geen pijn in de rug of de zij meer. Waar ik wel last van blijf houden, zijn de zenuwpijnen in mijn beide voeten (neuropathie), waardoor het voelt alsof je op watten loopt. Deze gevoelsstoornissen zijn een bekend gevolg van chemotherapie. De hamvraag is of dat ooit weg zal gaan.

Ook mijn eetlust wordt duidelijk beter en ik begin zelfs al tussendoortjes te snoepen, iets dat twee weken geleden nog ondenkbaar was. Ja, zo ik kan mij ook al op de kerststol met spijs verheugen. Daarmee kunnen de verloren zes kilo’s aan gewicht de afgelopen weken weer langzaam aangroeien.

Graag willen Nel en ik van de gelegenheid gebruik maken om hierbij iedereen hele goede en gezellige kerstdagen toe te wensen.