Inmiddels al weer vier dagen uit het ziekenhuis. Ik voel mij er nog steeds niet helemaal los van. Bepaalde gewoontes die maar in je hoofd blijven zitten. Ik heb zoveel dingen meegemaakt waar ik gek genoeg nog niet goed over kan praten zonder emotioneel te worden of zelfs misselijk. Heel vreemd, maar het is zo.
Gelukkig verdwijnen de herinneringen langzaam nu ik hier in dit heerlijke appartement aan de Boulevard zit. Waar het uitzicht iedere dag weer anders is. Met mijn super Nel die soms van gekkigheid niet weet wat ze moet doen om het mij naar de zin te maken.
Ik begin weer voorzichtig bepaalde dingen te eten die ik wekenlang heb moeten missen. Alleen is mijn smaakbeleving nog niet wat het moet zijn. Wel kan ik nu eten als ik trek heb, en dus niet meer precies om 08.15 uur ontbijt en 18.O5 uur het warme eten. Want soms had ik echt geen trek en dan moest je het toch maar naar binnen zien te krijgen. Dat is echt erg.
Conditioneel voel ik mij nog erg moe en loom. Gewoon weinig fut om iets te ondernemen of bijvoorbeeld even op te staan. Toch dwing ik mijzelf door tenminste een keer per dag op de hometrainer te zitten (met dank aan Gert die ‘m even van thuis heeft opgehaald). Ik fiets dan zo’n 5 kilometer, vandaag zelfs 2 x 5.
Het slapen gaat redelijk goed. Meestal ben ik ’s nachts 1 of 2 keer wakker en slaap dan weer door tot een uur of half acht. Tussen de middag probeer ik ook altijd even te rusten. Overdag blijft de iPad mijn steun en toeverlaat. Als ik die toch niet had! Beetje surfen, het nieuws volgen en af en toe een paar zetten WordFeud.
Morgen, maandag, moet ik voor het eerst terug naar het LUMC. Bloed prikken om de waardes te bepalen en aansluitend een gesprek met de “nurse practitioner”. Eerlijk gezegd heb ik er helemaal geen zin in, maar er valt helaas niet aan te ontkomen.
Tot slot, en ik zeg het nog maar een keer. Heel erg bedankt voor alle berichtjes die ik van jullie krijg. Die belangstelling voelt zo verschrikkelijk goed, dat ik dit graag nog een keer wil benadrukken.
Nico, wat fijn dat je uit het ziekenhuis bent en met Nel een vakantiegevoel probeert te creëren, wat een goed idee! 🙂 Succes verder en in gedachten zwaai ik even naar je! 😉 liefs, Lilian
Lieve Nico, jouw emotionaliteit herken ik nog goed van mijn eigen ervaring met een opname in het ziekenhuis. In de eerste tijd na terugkomst zaten de emoties bij mij ook vlak onder de oppervlakte, maar ik had er (stoïcijns als ik meestal ben) ook helemaal geen moeite mee om ze te laten gaan. En ze bestreken het hele scala tussen verdriet en geluk. Ik adviseer je om je er gewoon maar aan over te geven, niemand zal je het kwalijk nemen – integendeel is mijn ervaring, je wordt er nog meer mens door dan je al bent.
Bij mij (maar ik had een heel ander medisch probleem dan jij en was jonger) werd deze periode gevolgd door een grenzeloze activiteit en optimisme. Ik hoop dat ook voor jou!
Hartelijke groet, Walter
Fijn dat je ondanks alles kunt genieten van het elke dag wisselende uitzicht. Geef jezelf de tijd om te herstellen, snel is niet altijd goed!
Lieve groet, Simon en Minke